അന്തരംഗത്തിലെ സത്യം

                   

“രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ട് പെസഹയും പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പത്തിന്റെ പെരുന്നാളും ആയിരുന്നു. പുരോഹിതപ്രധാനന്മാരും ശാസ്ത്രിമാരും യേശുവിനെ ഉപായത്താൽ പിടിച്ചു കൊല്ലുവാൻ അന്വേഷിച്ചു." മർക്കോസ് 14:1

യെഹൂദ ആത്മീയ നേതൃത്വത്തിന്റെ  മനസ്സിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന കാപട്യത്തിന്റെ ഭയാനകമായ  ചിത്രം ഈ വേദഭാഗം നമ്മുടെ മുമ്പിൽ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ദൈവാലയത്തിൽ പ്രാർത്ഥിക്കേണ്ടവരും ദൈവവചനം പഠിപ്പിക്കേണ്ടവരും ആരാധനയിലൂടെ ജനങ്ങളെ ദൈവത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കേണ്ടവരുമായ പുരോഹിത പ്രധാനികളും ശാസ്ത്രിമാരും യേശുവിനെ എങ്ങനെ വഞ്ചനയിലൂടെ പിടികൂടി കൊല്ലാം എന്ന ഗൂഢാലോചനയിൽ വ്യാപൃതരായിരുന്നു. അവരുടെ അധരങ്ങളിൽ മതനിയമങ്ങളും  തിരുവചനങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഹൃദയത്തിൽ അസൂയയും വിദ്വേഷവും അധികാര മോഹവുമായിരുന്നു നിറഞ്ഞിരുന്നത്.

ഒന്നാമതായി, അസൂയയായിരുന്നു അവരുടെ ഹൃദയത്തെ ഭരിച്ചിരുന്നത്. യേശുവിന്റെ ജനപ്രീതിയും അധികാരത്തോടെയുള്ള പ്രബോധനവും അത്ഭുതപ്രവൃത്തികളും ജനങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ സൃഷ്ടിച്ച സ്വാധീനവും അവർക്ക് സഹിക്കാനായില്ല. മറ്റൊരാളിലൂടെ ദൈവം മഹത്വപ്പെടുമ്പോൾ സന്തോഷിക്കുന്നതിനുപകരം അസൂയപ്പെടുന്ന മനസ്സ് ആത്മീയ നേതൃത്വത്തിന്റെ പതനത്തിന് കാരണമാകും. ദൈവീക പ്രവർത്തനത്തെ അംഗീകരിക്കാത്തവർ ഒടുവിൽ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിനെതിരായി നിലകൊള്ളും.

രണ്ടാമതായി, യേശുവിനോടുള്ള വിദ്വേഷം അവരുടെ ഉള്ളിൽ വേരൂന്നിയിരുന്നു. സ്നേഹത്തിന്റെയും കരുണയുടെയും സത്യത്തിന്റെയും സന്ദേശവുമായി വന്ന യേശുവിനെ സ്വീകരിക്കാൻ അവർ തയ്യാറായില്ല. തങ്ങളുടെ അധികാരത്തിനും സ്ഥാനമാനങ്ങൾക്കും ഭീഷണിയായി അവർ യേശുവിനെ കണ്ടു. സത്യത്തെ സ്നേഹിക്കേണ്ടവർ സത്യത്തെത്തന്നെ നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന അവസ്ഥ എത്ര ഭയാനകമാണ്! ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവം പ്രതിഫലിപ്പിക്കേണ്ടവർ ക്രിസ്തുവിനെതിരായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ആത്മീയ വിരോധാഭാസമാണിത്.

മൂന്നാമതായി, അഹങ്കാരമായിരുന്നു അവരുടെ ആത്മീയ അന്ധതയുടെ അടിസ്ഥാനം. തങ്ങളാണ് മതത്തിന്റെ അധികാരികളും വ്യാഖ്യാതാക്കളും എന്ന ധാർഷ്ട്യം അവരെ കീഴടക്കിയിരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നതിനേക്കാൾ സ്വന്തം അധികാരവും സ്ഥാനവും സംരക്ഷിക്കാനായിരുന്നു അവർക്ക് താൽപര്യം. വിനയമില്ലാത്ത ആത്മീയ നേതൃത്വം ഒടുവിൽ അധികാരത്തിന്റെ ദുരുപയോഗത്തിലേക്കും സത്യത്തിന്റെ നിരാകരണത്തിലേക്കും നയിക്കപ്പെടും.

ഈ വേദഭാഗം സഭയോടും വിശ്വാസികളോടും ഗൗരവമായ ചില ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നുണ്ട്:
നാം പ്രാർത്ഥനയിൽ വ്യാപൃതരാണോ, അതോ മറ്റുള്ളവർക്കെതിരായ പദ്ധതികളിലാണോ ശ്രദ്ധ? നാം ദൈവവചനം പഠിപ്പിക്കുകയാണോ, അതോ വ്യക്തിവിദ്വേഷവും അസൂയയും പ്രചരിപ്പിക്കുകയാണോ? നാം ക്രിസ്തുവിന്റെ മഹത്വം അന്വേഷിക്കുകയാണോ, അതോ സ്വന്തം സ്ഥാനമാനങ്ങളും അധികാരവും സംരക്ഷിക്കുകയാണോ?
ആരാധനാ വേദികളിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും ഹൃദയത്തിൽ ഗൂഢാലോചനയുടെ ചിന്തകൾ സൂക്ഷിക്കാൻ കഴിയുമെന്നതാണ് ഈ സംഭവം നൽകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ മുന്നറിയിപ്പ്.

യേശു ഒരിക്കൽ ചോദിച്ചു: “നിങ്ങൾ എന്നെ കർത്താവേ, കർത്താവേ എന്നു വിളിക്കയും ഞാൻ പറയുന്നത് ചെയ്യാതിരിക്കയും ചെയ്യുന്നത് എന്ത്?”
(ലൂക്കോസ് 6:46). ആത്മീയതയുടെ യഥാർത്ഥ അളവുകോൽ നമ്മുടെ സ്ഥാനമോ പദവിയോ വാക്കുകളോ അല്ല; ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രമാണങ്ങളോടുള്ള നമ്മുടെ വിധേയത്വവും ജീവിതത്തിലെ സത്യസന്ധതയുമാണ്.

ദൈവത്തിന്റെ നാമം ഉപയോഗിച്ച്, അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവർത്തനത്തെ എതിർക്കുന്നത് ഏറ്റവും അപകടകരമായ ആത്മീയ വഞ്ചനയാണ്. നീതിമാന്റെ രക്തം വ്യക്തികൾക്കും തലമുറകൾക്കും ഭാരമാകും...
ക്രിസ്തുവിന്റെ സഭയ്ക്ക് ആവശ്യം അധികാരമോഹികളെയല്ല, പ്രാർത്ഥിക്കുന്നവരും സ്നേഹിക്കുന്നവരും വിനയത്തോടെ സത്യത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നവരുമായ ആത്മീയ ശുശ്രൂഷകരെയാണ്.

മറ്റുള്ളവരുടെ ഹൃദയമല്ല, നമ്മുടെ സ്വന്തം ഹൃദയമാണ് പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടത്.
☆
-ഫാ. ഡോ. ഏ. പി. ജോർജ്
(കടപ്പാട് )